O venres, entre a emoción e os amigos o acto de entrega.

O agradecimento infindo, sen fin, sen fin, aínda hoxe.

O premio relocía e case opacaba algunhas tardes de escrita, o cansazo, a incertidume, a obsesión.

Quero compartir o premio e a confección deste poemario cos avós dos meus fillos, que son fundamentais para que a procura sexa posíbel. Coa miña familia, cos meus.

Ti, que sostés os meus pulsos cada mañá, cada noite.

Tamén cos poetas amigos e admirados que me achegaron as súas lecturas, axudando a obxectivar o traballo.

E por suposto con tódolos amigos que estaban aí, compartindo alento.